زميني به وسعت آسمان

می نشیند دست می زند و عین الاکلنگ خودش را این طرف و آن طرف تکان می دهد.

دیگه نمی تونم ازش چیزی را قایم کنم. تا چند روز پیش، مهر را که می گذاشتم زیر سجاده، فکر می کرد که مهری وجود ندارد و بی خیالش می شد. اما از امروز، می رود دنبالش  می گردد، زیر چادر... حتی پشت در!!!

امروز ظهر بنا رو گذاشته بود به نخوردن. به مربا میگم، ببین عسل غذاشو نمی خوره؟! میگه: بده من میدم بهش!! قاشق خواهرشو برداشته، میگه: بوخور ... بوخور ... ماکائونیه ... خوشمزه س... بوخور نی نی!!!!!!!!!!!!

مادر که می شوی همه چیز فرق می کند کارکردهای لحظه های زندگی هم فرق می کند   مادر که می شوی همه با هم یه جبهه اند مادر! ولی جبهه ی او فرق می کند   مادر که می شوی دلت آشوب می شود این بچه کجاست وآن یکی چه می شود   مادر که می شوی، همه عالم در تواند این راز ارتباط، با زهرای اطهر است... 

جویای یک صندلی ماشین کودک هستم. کریر دیگر پاسخگوی عسل بانو نیست. محمدسجاد هم آماده است که در اتاقک ماشین بچرخد، حین رانندگی!

عسل سوار کالسکه. مربا با پای دونده. در پارک. این می خواست در کالسکه باشد آن یکی سوار تاب!!! باید طرحی برای بازی های کودکان زیر 1 سال در پارک ها اجرا کنیم.

در پذیرایی رهایش میکنم در آشپرخانه می جویمش! دیگر هر طرف رو میکنی وجه زینب را می بینی.