زميني به وسعت آسمان

از محمدسجاد می پرسم زینب کو؟ میگه نمی دونم! میگم برو ببین کجاست. میگه حتما دم یخچاله! رفتم میبینم رفته سر هندوونه و با انگشت وسطشو سوراخ کرده و صورتش هم با آب هندوونه یکیه!!

فعلا اهل ادای کلمات نشده. می داند... می فهمد ... می فهماند. منتها نمی گوید حروف را. بعضی بچه ها اینگونه اند. نطق شان دیرتر است از فهم شان. : میخواستم فر اجاق را روشن کنم  که کوکو سبزی خوشمزه ای تحویل مان دهد. کبریت زدم. شروع کرد به خواندن: دَدَدُ دَدَدُ دَدَدُدِد اُآئَد

زینب زینتِ خانه ی ماست. روزی هزار بار خدا را بابت نامگذاری ویژه اش شکر می کنم. و زیاد شدن شان را برکت یافتن شان را عالم و علامه و شاهد شدن شان را مسالت می کنم.  

خیلی از روزهایمان همانند شب قدر بود. بچه ها ساعت 5 صبح می خوابیدند تا 12 و 1. بعدش دوباره می رفتیم کلاس و مدرسه. همه ی روزهایمان قدر است. ارزشی دارد روزهای در دنیا که بواسطه استفاده از آن می توان طعم عبودیت را چشید. طعم اطاعت و بندگی را. طعم خوش توحید را. روزها و شب های دنیایی مان را از دست ندهیم...

دنیا دارِ تغییر است. همیشه در یک لنگ نمی چرخد. نه خوبی اش همیشه خوب می ماند. نه می شود فکر کرد که بدی اش هیچ گاه از بین نمی رود. دنیا تغییر کردنی ست. یک روزی یک بچه ای خوش است روز بعدش ناخوش است. وضع دنیا در حال دگرگونی ست، یک فصلی بچه ای یک خلقیاتی دارد و چند صباح دیگر آن را در وی نمی بینیم. دل درد های ابتدای نوزادی و گذر کردنش نشان از گذرانی بودنِ روزگار است. نمی توان حساب قطعی بر حال و احوالات بچه کرد. نمی توان با وجود بچه برنامه ریزی های قطعی و یقینی و 100 در صدی در زندگی داشت. دنیا وضعش اینچنین است. با وجود بچه با هزار انشاءالله و ماشاءالله و شاید و اما و اگر میشود 2صفحه کتاب خواند، 2 کلمه سر کلاس شنید. بچه...

لیوان را به هر زوری هست میدهد به دستم و مدام میگوید: دادا... دادا.... دادا. رویم را میکنم اونور لیوان را میگیرم و بکارم ادامه میدهم. با آن دستش هم با یک لیوان دیگر می زند بهم و میگوید: من ... من ... من. لیوان‌داداشش و‌ لیوان ‌خودش را تحویل واحد شستشو میدهد و میرود!

نگران زدن ها و خوردن های بچه هایمان نباشیم. نه در زدن و نه در خوردن شان، هیچ ارزش گذاری ای نمی توان کرد. تنها و تنها در ارتباط با محیط عکس العمل هایی از خود بروز می دهند که؛ نشانِ رشد و تعالی آن هاست در رسیدن صفاتی که فقط با رشد تفکر و تعقل شان برایشان اتفاق می افتد. و این مهم در 7 سال دوم و بعد از آن رخ می دهد. پس زدن ها را نشانه ی جلب توجه و قلدری و ... و خوردن ها را نشانه ی جلب توجه و مظلوم نمایی و ...  ندانیم ...